تاریخ انتشار :29.07.2026

پیری یک بنی آدم (درد دل با ابراهیم هرندی)

 هادی خرسندی

میکنند از من جدائی چشم و گوش و دست و پایم
آخر عمری ز همراهان دیرینه جدایم

چشم همراهی ندارم گر ز چشمانم شبانه
روز روشن هم نباشند این دو خیره رهنمایم

گوش ها سنگین نشسته، از شنیدن چشم بسته
دلخور از همصحبتی با من، رفیق و آشنایم

دست هایم دست از من شسته، بی هرگونه جنبش
غیر از آنکه بر سرم کوبند وقتی در عزایم

هر دو پایم توی یک کفشند و می پایند دائم
تا نباشم عازم جائی، بمانم توی جایم

چون به شکوه میگشایم لب که کو رحم و مروّت؟
راه می بندد دهان من به هر صوت و صدایم

لال و کر کِز میکنم در یک سه کنجی جان دکتر
رهنمایم امر و نهی ابروان تابه تایم

من بنی آدم به درد از بایکوت اعضای خویشم
هیچ عضوی نیست در فرمان من غیر از عصایم!

ای مثانه همتی تا من به این پیری بشاشم
یا به رسم بدرقه، ای کون بده گوزی برایم

سوم مرداد ۱۴۰۵

________________________________________________________

توجه کنید . نوشتن یک ایمیل واقعی الزامی است . درغیر این صورت پیام دریافت نمیشود.